عشق

 

 

 

 

دوباره قلم به دست می گیرم تا بنوسم برای تو... تویی که فقط و فقط با یاد تو

 

روزگارم به آرامش می رسد گاهی اوقات آرزو می کنم ای کاش تک پرنده عاشقی

 

بودم که میان صدها هزار پرنده بتوانم به قله بلند پرواز کان نغمه سر دهم به

 

سرزمین هستی برسم و من شیدای تو و عاشقانه دوستت دارم

 

 

 

  با بودنت دنیای من رنگی تر از همیشست

           

            قلب تموم آدماش از جنسی مثل شیشست

 

                   با بودنت رنگین کمون یه رنگ اضافی داره         

 

                            رنگی که زیباییش تو رو تو ذهن من میاره         

 

                                          با بودنت تو گلخونه هیچ گلی کم نداره

 

                                               هیچ گلی اونجا نمیخوام وقتی تویی کنارم

 

                                                  با بودنت غصه میره شادی جاشو میگیره

 

                                                       با دیدنت هر چی غمه توی ذهن من میمیره

 

                                              با بودنت شعرای من معنای تازه دارن               

 

                                             گلهای اطلسی برام شکلی دوباره دارن           

 

                                   با بودنت دلم میخواد که از سینه جدا بشه

         

                           پر بکشه به سمت تو تو راه تو فدا بشه

 

                 با بودنت دوستت دارم روی زبونم میشینه

 

          سهم من از با تو بودن این عشقه نازنینه

 

با بودنت یه زندگی یه عمر تازه دارم        

 

               برای دیدن تو من یه عمر در انتظارم        

 

                    هر شب که به خواب من میای من دیگه شک ندارم

 

                                         یه روز میاد با من باشی

 

 

نوشته شده توسط نازنین در 2008/6/30 ساعت 20:1 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

وقتی تو را می بینم به یاد فطرتم می افتم که روزگاری از آسمانها هم بالاتر می زیست.

 

وقتی چشمهای تو به چشمهایم می افتد به یاد روزهای زلال ازل می افتم که با فرشته ها

 

روی تپه های بلورین بهشت به این سو و آن سو می دویدم و هم صدا با جبرئیل به

 

خداوند سلام می گفتم.

 

وقتی به من لبخند می زنی به یاد سالهای بی گناه کودکی ام می افتم که زلفهای درختان

 

را می بافتم و با رودها به سوی دریا می رفتم. کوچکترین دوست من سنجاقکی سرخ بود

 

که هر روز مرا به مزرعه می برد و نام گلها را به من یاد می داد.

 

تو هر شب برایم از دوست داشتن و مهربانی قصه می گفتی و ستاره ای را زیر بالشم

 

می گذاشتی تا خوابهای خوب ببینم. وقتی به زنجره ها شب بخیر می گفتم می دانستم

 

که فردا خورشید پلکهای بسته ی مرا می بوسد و از خواب بیدارم می کند.

 

مادرمهربانم این همه کلمه ی روشن و این همه حرف عاشقانه را تو به من آموخته ای.

 

اگر نفس نورانی تو نبود من همنشین تاریکی ها می شدم و نمی توانستم پنجره ی

 

اتاقم را باز کنم.

 

وقتی تو را می بینم به یاد دستهایت می افتم که از همه ی آفریده های خدا مهربان ترند.

 

دستهایی که گهواره ی نقره ای کهکشان را تکان می دادند تا من بی تابی نکنم.

 

شالیزارهای شمال و زنبقهای کوهی شاهدند که تو طاقت نداشتی گریه ی مرا ببینی

 

و من اکنون به نخلستانهای جنوب و جنگل های عاشق سوگند می خورم که هرگز اخم

 

را بر چهره ات ننشانم.

 

ای سلطان تمام خوبی ها مـــــــــــادر مهـــــــربـــــــــانم!

 

کاش توان آن را داشتم که از فرش تا عرش را برایت گلباران کنم ولی اکنون  با این

 

کلمات حقیر صادقانه می گویم که:

 

دوســــــتت دارم و دستــــــان پـــرمهـــــرت را که تندیــــسی از عشــــــــق و وفـــــاست

 

می بوســــــــم.

 

                                             نـــــــــازنیـــــــــــن

 

 

 

 

نوشته شده توسط نازنین در 2008/6/23 ساعت 7:53 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

محبوبم در کدامین شهر خفته ای که قلب غم زده ام در این نیمه های شب

 

تو را می جوید. ای کاش می شد لحظه ای در کنارت آرام گیرم و گیسوان

 

سیاهت را ببویم و در میان آن آشیان گزینم. ای کاش می شد به سویت پر

 

کشم بوی خوش پیراهنت را ببویم و تا ابد کنارت بمانم!

 

با تو قمری عشق در آسمان آبی روحم بال می گشاید. بی تو پرستوی خزان

 

دیده ای هستم که در فصل کوچ آشیان گم کرده. بی تو بال شکسته و

 

غمگینم بی تو بهارم خزان است بهشتم دوزخ و چشمانم اشکبار.

 

در خانه ی دل جستجو کردم نقش تو را یافتم چو ماه آسمانی.